Iedereen waarschuwde me voordat ik op reis ging dat ik de grootste cultuurshock van mijn leven zou gaan ervaren. Laat ik nou geen enkele moeite hebben met de temperatuur, het goedkope leven en de vriendelijke mensen hier. Natuurlijk was het wennen om de eerste week in Chiang Mai te zijn. Helemaal voor iemand die bijna nog nooit buiten Europa is geweest. Maar het lukte me gelukkig vrij snel om me aan te passen. Chiang Mai is heel relaxed en toegankelijk voor buitenlanders. Het is net een dorp waar iedereen elkaar kent. Het enige waar ik elke dag weer tegen aanloop is de miscommunicatie omdat de Thai, op een paar na uitgezonderd, zich niet verstaanbaar kunnen maken in het Engels. Miscommunicatie is eerder regel dan uitzondering. Of ik nou in een restaurant zit en de verkeerde bestelling krijg of dat de taxichauffeur de verkeerde kant op rijdt. Nu kan ik er alleen maar om lachen, want jezelf er druk om maken heeft toch geen zin. En het levert ook vaak lachwekkende situaties op. Als je in een gezelschap bent en je zegt in het Engels dat je naar het toilet moet, is het heel normaal om te zeggen 'I have to go to the bathroom'. Thai zijn geneigd deze uitspraken erg letterlijk over te nemen en het op een totaal verkeerde manier te interpreteren. Dit is een - hier had je bij moeten zijn - moment, maar als mijn Thaise collega zegt 'I have to take a bath' en daarmee bedoelt dat ze naar het toilet moet, is miscommunicatie ineens heel erg leuk.

Wat ik echter nooit verwacht had, was dat het mogelijk zou zijn om in hetzelfde land een cultuurshock te krijgen. Dat gebeurde dus afgelopen week toen we een lang weekend vrij hadden, vanwege een feestdag op 5 december. Niet de verjaardag van de Goedheiligman, maar de verjaardag van de koning vieren ze dan in Thailand. Mooie gelegenheid voor mij om een goedkoop vliegticket te boeken en te vliegen naar Phuket in het zuiden. Zo gezegd, zo gedaan. Nu was ik wel gewaarschuwd dat Phuket niet het beste eiland zou zijn om te vertoeven, maar ik had maar een paar vrije dagen en wilde deze optimaal benutten. Zaterdag vloog ik op Phuket en werd ik opgehaald vanaf het vliegveld. Ik schrok me dood toen ik bezweet als een pakezel, heb helaas geen weekendtas maar alleen mijn backpack, naar buiten liep. Alleen de cameraflitsen ontbraken omdat ik geen beroemdheid ben, maar letterlijk iedereen was naar me aan het schreeuwen. Het woord taxi is een universeel woord, dus het was vrij snel duidelijk wat ze wilden. In ieder geval waren de Thai een stuk onbeschofter dan in het noorden. Na eenmaal ge?nstalleerd te zijn in mijn hotel dat uiteraard niet zo dichtbij het strand lag als dat de website deed beloven, ben ik het stadje ingelopen. Hier was het nog tien keer erger met om de paar meter mannetjes of soms zelfs vrouwtjes die me iets aan wilden smeren. Was het geen ritje met een Tuk Tuk dan was het wel een massage of een compleet nieuw haarstuk. De vriendelijkheid was ver te zoeken. Ik snap wel dat ze geld moeten verdienen aan toeristen, maar kom dan met iets origineels en verkoop niet allemaal hetzelfde. Boze blikken hielpen niet echt en vermijden was ook onmogelijk, zelfs toen ik op het strand lag met muziek in mijn oren en een zonnebril op tikten ze me nog aan. Maar buiten de agressieve aanpak van de Thai op Phuket om, was het een heerlijk weekend op het strand en daar kwam ik ten slotte voor. Met mijn Australische vriendinnen die ik onmoet had op het strand en die zeker niet zouden misstaan naast de Veerkampjes in een karaokebar in de Jordaan, heb ik een paar mooie dagen beleefd. Ik was verbaasd dat als je in Sydney woont naar Phuket komt om vakantie te vieren, maar dat geeft wel gelijk een mooie indicatie van het gemiddelde publiek op Phuket. Het viel me op dat ze in de stad overal aan het bouwen of verbouwen waren. Na wat navraag bleek dat ze nog steeds aan het herstellen zijn van de Tsunami en dat na 7 jaar! Raar idee om op hetzelfde strand te liggen waar een paar jaar eerder zo veel ellende was. Ondanks dat ik de rest van Thailand en Azie (Singapore vind ik niet echt meetellen) nog niet gezien heb, denk ik dat ik met Phuket en Chiang Mai twee mooie uitersten te pakken heb.

Na Phuket vloog ik direct door naar Singapore om Elephant Parade Singapore te zien en het team te ontmoeten. Geen cultuurshock dit keer, want Singapore deed nogal westers aan, maar wat een verschil met Thailand! Singapore ligt op een eiland en het is ook letterlijk een eiland. Ik heb nog nooit een stad gezien met zo veel verschillende culturen. De meerderheid komt uit China, gevolgd door mensen uit India, Maleisie en een mix van Europeanen en Aziaten, de Eurasians. De voertaal is Engels. Mijn hotel lag in Chinatown, dus ik was voornamelijk omringd door Chinezen. Eén avond ben ik uit eten geweest met de BBC reporter die ik een tijd geleden voor Elephant Parade had rondgeleid in Chiang Mai en haar vriendinnen in de wijk Holland Village. Voelde ik me toch nog een beetje verbonden met thuis. Ook hier had ik nog nooit zo veel culturen bij elkaar gezien aan één tafel. Er waren meiden bij uit Japan, Nieuw-Zeeland, Australie, Rusland, India, Singapore, Polen en Amerika. Dit leverde leuke gesprekken op, maar vooral handige adresjes als ik ooit nog eens één van die landen ga bezoeken.

Singapore is enorm streng als het op veiligheid en schoonheid aankomt. Er is geen plek waar geen camera's hangen en er is ook geen plek waar prullenbakken staan, omdat toch niemand iets op straat durft te gooien. Ik borg maar snel mijn flesje water op toen ik op een bordje in de metro zag staan dat je een boete van SGD 500 moet betalen als je eet en drinkt in het openbaar. Gebouwen moeten om de 2 jaar geschilderd worden, anders krijgen de eigenaren een boete. Bedelaars moeten een vergunning hebben om te mogen bedelen, dus die zie je ook niet op straat. En zo zijn er vast nog veel meer regels die van deze stad een gecontroleerde instelling maken. Ik heb me nog nooit ergens zo veilig gevoeld, dat dan weer wel. Erg indrukwekkende stad om te zien, maar ik zou er nooit kunnen wonen. Dat hoor je overigens van heel veel Singaporezen die het liefst uit de stad vertrekken vanwege de strenge regels en het dure leefklimaat. Voor expats is het er goed toeven en helemaal als de baas alles betaalt.

De veiling waar alle kunstolifanten uit de parade geveild zullen worden is op 12 en 14 januari. In januari ga ik nog een keer naar Singapore om te helpen met de voorbereidingen voor de veiling en om een groep gasten van Elephant Parade op te vangen die een reis maken naar Singapore en Chiang Mai. Kerst en Oud en Nieuw vier ik in Bangkok. Gisteren hebben mijn collega en ik de treintickets voor de slaaptrein geboekt! En zo vliegt de tijd voorbij en is het voordat ik er bij stil kan staan tijd om te gaan reizen. Ik kan niet wachten, want de tripjes naar Phuket en Singapore smaken zeker naar meer!