'You buy something? Beautiful sunglasses for beautiful lady.' 'No, thank you'. 'It's happy happy hour. Same same, but different.' 'No! Can't you see I'm already wearing sunglasses?' En waren het geen zonnebrillen, dan waren het wel boeken, ananassen en de laatste poging was vaak een zak marihuana. Vietnameze straatverkopers deden er alles aan om iets te verkopen. Met een simpele 'nee' kwamen we niet van ze af. Echte conversaties kon je het nooit noemen. Hun Engels was vaak beperkt tot bovenstaande zinnetjes. Drie weken lang werden we gezien als wandelende portomonnees en dat heeft tot veel frustraties geleid, maar ook tot het krijgen van meer geduld. Tot tien tellen was vaak de enige oplossing, uiteindelijk lieten ze je wel met rust. Gelukkig werden de stugge en hardleerse inwoners van het land gecompenseerd door Vietnam zelf. Waar de Vietnamezen in onze ogen allemaal hetzelfde zijn, is het land enorm divers. We zijn in het noorden in de hoofdstad Hanoi begonnen en ik maak nu een begin aan deze blog 1600km verder op het strand van bountyeilandje Phu Quoc waar we heerlijk aan het bijkomen zijn van een aantal indrukwekkende reisweken.

Van Vientiane in Laos naar Hanoi in Vietnam duurde het slechts een uurtje met het vliegtuig. Maar van een rustige, tropisch warme stad, kwamen we ineens terecht in een grijze, koude, drukke stad waar het geluid van toeters alles overstemde. Met het geld wisselen op het vliegveld ging het al mis. Ik ging van Laotiaanse Kip naar Amerikaanse Dollars naar Vietnamese Dong en hield niet bepaald veel van mijn originele geldbedrag over. We werden gewaarschuwd voor illegale taxi's die je nog meer zouden afzetten dan de reguliere taxi's, dus vermoeid dat we waren van het reizen, pakten we een reguliere taxi samen met de Argentijnse Hernan, betaalden we veel te veel geld en werden we gedropt in het centrum van Hanoi. Volgens onze reisbijbel moesten we in de Old Quarters slapen. Dat was best een uitdaging toen de schemer eenmaal zijn intreden had gedaan en de Old Quarters een wirwar van steegjes en straatjes bleken te zijn. We waren er al na een paar uur achter dat iets vragen in het Engels totaal geen zin heeft. Maar uiteindelijk kom je overal, al duurt het soms iets langer dan gehoopt.

De Argentijn wilde ons graag trakteren op een fles Argentijnse rode wijn, dus wij gingen dezelfde avond nog op zoek naar een restaurant. Persoonlijk vind ik dat één van de leukste dingen aan onze reis tot nu toe. De eerste avond in een nieuwe onbekende stad op zoek naar een leuke plek om te eten en te drinken. In het gedeelte van Hanoi waar wij zaten, waren meer Vietnamezen dan toeristen, dus weinig restaurants zoals wij die kennen. Ondanks de 12 graden, wat voor ons dus echt heel koud was, zat iedereen op straat. Letterlijk op straat, zonder stoel. Al staat er een bank en een paar stoelen, de Vietnamezen geven om wat voor reden dan ook de voorkeur aan de grond. Of ze zitten op hele kleine plastic stoeltjes, alsnog heel laag bij de grond. Een gezellige boel dus. Iedereen was noodles uit kommetjes aan het slurpen of rijst met stokjes aan het eten. Voor de fles wijn moesten we even goed zoeken, maar na een paar welverdiende glazen, onze eerste Vietnameze springrolls en de eerste indrukken van een nieuw land vielen we die nacht in een hele diepe slaap. De volgende ochtend was de hele stad alweer in alle vroegte druk in de weer. Ook nu zat weer iedereen op de grond, dit keer niet om gezellig te eten en te drinken maar om hun producten te verkopen. Helaas draaide een vrouwtje net een haan zijn nek om toen we voorbij liepen en even verderop werden levende vissen uit een bak gehaald om even later dood te verkopen. Het was een nogal letterlijk levendige markt. De term viswijf moet hier uitgevonden zijn. De Vietnamezen hebben de grootste moeite om op een normale toon tegen elkaar te praten. Het lijkt net alsof ze altijd ruzie hebben. Tel daarbij de onvriendelijkheid, het spugen op straat en het peuteren in de neus of in het oor bij op en je hebt misschien een beetje een beeld van hoe de gemiddelde Vietnamees zich gedraagt. Ook dit stelde meerdere malen ons geduld op de proef. Maar alles went en na drie weken keek ik nergens meer van op.

We zijn drie dagen in Hanoi en omgeving gebleven inclusief een dagje Halong Bay, dat volgens alle boeken en websites een prachtig stukje natuur moest zijn met kalkstenen eilanden in zee maar dat wij vooral zagen als heel toeristisch, zoals bijna overal in Vietnam. Nu scheen het zonnetje ook niet en was het erg koud, dus dat hielp niet heel erg mee. Het was wel perfect weer om musea te bezoeken en cultureel verantwoord dat we zijn, hebben we het indrukwekkende oorlogsmuseum, het vrouwenmuseum en de gevangenis bezocht. Nadat ik me meer in de geschiedenis van het land had verdiept en dan heb ik het niet over de verhalen die in de geschiedenisboeken van mijn middelbare school stonden, maar de échte verhalen, verteld door Vietnamezen die de oorlog meegemaakt hebben of het beeldmateriaal dat je ziet in de musea, kon ik iets meer begrijpen waarom Vietnamezen zo onvriendelijk kunnen zijn. Misschien heeft het niets met elkaar te maken, maar ik zou ook niet het zonnetje in huis zijn als er kortgeleden in mijn land een heftige oorlog gevoerd is die ook nog eens jarenlang heeft geduurd. Daarnaast hebben de Vietnamezen een overschot aan noodles en rijst, maar daarvan kun je niet lekker ruim leven. De meeste mensen zijn erg arm. Een vrouw bij het reisbureau vertelde dat ze 16 uur per dag, zeven dagen per week moest werken om noodles op de plank te krijgen. Daar wordt een mens niet vrolijk van. Bij datzelfde reisbureau hebben we een open busticket gekocht waarmee we van Hanoi tot Ho Chi Minh City (Saigon) konden reizen inclusief een aantal tussenstops.

De regen achtervolgde ons tot in Hue in het midden van Vietnam, en aangezien zich alles buiten afspeelt, hadden we het na één dagje wel weer gezien. Gelukkig hebben we niet veel gemist, want zelfs mijn moeder die vaak eerder weet wat er in de volgende stad te doen is dan wij, was er niet veel te doen in Hue. Net als het land, is het klimaat gelukkig ook heel verschillend. De prachtige rijstvelden in het noorden maken in het zuiden meer plaats voor uitgestrekte zandstranden en de kou verdween gelukkig al snel toen we de stranden bereikt hadden. Hoi An was onze eerste stop met een prachtig strand, maar het plaatsje zelf was eigenlijk veel leuker. Wij vonden Hoi An net Disneyland met in het centrum gekleurde huisjes en vissersbootjes, lampionnen die de straten verlichten en vrolijke muziek op de achtergrond. Onze reisbijbel wist te vertellen dat Hoi An het gastronomische hoogtepunt van Vietnam is en dat heb ik geweten. De jurk die ik daar bij één van de vele kleermakers heb laten maken, was voor mijn gevoel een maatje groter dan ik normaal heb.

Geen idee of het aan het weer lag, maar de mensen in Hoi An waren een stuk vriendelijker dan in het noorden. Dat bleek helemaal toen we per toeval op een Vietnameze bruiloft beland waren. We hadden fietsen gehuurd om lekker naar het strand te fietsen. Nu wilden we niet de gebruikelijke route nemen, dus zodoende zaten we ineens middenin de buitenwijken van Hoi An. Niet heel bijzonder, maar wel indrukwekkend om te zien hoe de mensen leven als er geen toeristen in de buurt zijn. We zagen de oudste rouwtjes met ruggen zo krom, waarschijnlijk van het heel hun leven werken op de rijstvelden, dat het onbegrijpelijk is dat ze niet omvallen. Leuk en aardig zo'n route, maar de weg liep op een gegeven moment dood. Op de terugweg hoorden we ergens harde muziek vandaan komen met stemmen die mogelijk nog harder en valser klonken er bovenuit. Snakkend naar een zeebriesje, maar toch ook erg dorstig, besloten we een kijkje te nemen. Het moest een bruiloft voorstellen, maar het leek eerder op een openlucht café: geen schoon tot in de puntjes verzorgd trouwpartijtje, maar gewoon een ordinair zuipfestijn. Voor we het wisten werden we naar binnen getrokken en zaten we als eregasten aan tafel bij de 20-jarige bruidegom en 22-jarige bruid. Heel het dorp kwam ons gedag zeggen en moest ons even aanraken. Het enige wat ze uit wisten te brengen in gebrekkig Engels was of wij ook getrouwd waren en of we een baby hadden. Edwin had om 12 uur al vier bier achter zijn kiezen en de vrouwen bleven mij eten geven. Weigeren is helaas niet netjes, dus ook de rauwe kippenpoten met een zelfgemaakte marinade moest ik wegwerken. Toen de zus van de bruid ineens erg goed Engels tegen mij begon te praten, ging er een belletje rinkelen. Ze had een winkel in het centrum en of ik even met haar mee wilde om kleding op maat te laten maken. De motor van de auto stond al te ronken. Vriendelijke mensen dus, maar wel met een dubbele agenda. Snel weer wegwezen. Op één voorwaarde mochten we gaan: we moesten een bijdrage stoppen in de spaarpot in de vorm van een hart bij de uitgang..

Voordat we in het zuiden de drukte van Ho Chi Minh city met zo'n 7 miljoen inwoners op hebben gezocht, zijn we na Hoi An twee keer met de bus in de plaatsen Nha Trang en Mui Ne gestopt. Beide badplaatsen zijn enorm in ontwikkeling. Veel hotels en resorts stonden in de steigers. Over tien jaar zullen de steden ongetwijfeld niet meer zo knus aandoen als nu het geval was, maar eerder de stempel van Lloret de Mar en Salou van Azie krijgen. De Russen hebben beide plaatsen ook ontdekt en dat zorgt vooral voor veel menukaarten in het Russisch, want hun Engels is mogelijk nog slechter dan dat van de Vietnamezen en veel lelijke souvenirswinkels. Geen idee waarom, maar wij kwamen erachter dat Russen helemaal gek zijn van krokodillenleer. Het hoogseizoen was gelukkig voorbij, dus overdag was het heerlijk rustig op de stranden. Elke stad heeft weer zijn eigen bezienswaardigheden en activiteiten die je kunt ondernemen. Zo zijn we in Nha Trang een dagje naar het pret- en waterpark Vinpearl geweest. Op een paar Russen na hadden we het waterpark helemaal voor ons alleen. Voor Vietnameze begrippen was het park best mooi opgezet met glijbanen die je ook in Nederland zou kunnen verwachten. In Mui Ne was het hoogtepunt kitesurfen. Niet voor ons weggelegd helaas, dus hebben we het bij zandsurfen gehouden. Mui Ne staat bekend om haar prachtige witte en rode zandduinen waar je dat kunt proberen. Best vermoeiend, maar wel een hele leuke ervaring.

Van de mooie zandstranden weer terug naar de hectiek van een stad. In Ho Chi Minh City hadden we een druk programma, omdat we graag de stad, de Cu Chi tunnels, en de Mekong Delta wilden zien. Van mijn moeder hadden we een hele leuke tip gekregen voor een guesthouse gerund door de Nederlandse Hans, genaamd Royal Saigon Luesthouse. Luesthouse is niet verkeerd gespeld, maar betekent luxury guesthouse. Voor maar 10 euro per nacht hadden we een nieuwe kamer met computer, airco, en een stortdouche. Een luxe die we in tijden niet hadden gehad! Hadden we ook wel nodig, want we moesten vier dagen achter elkaar de wekker zetten om 6 uur. Dat is gelijk één van de laatste keren geweest, want we moesten zo vroeg op voor de tours die we geboekt hadden en die vielen nogal tegen. De Cu Chi tunnels waren erg indrukwekkend. Je loopt toch over grond waaronder een tunnelstelsel aangelegd is van 250km lang die de Amerikanen tijdens de oorlog bijna niet wisten te ontdekken. Zelfs met napalmaanvallen die tot op de dag van vandaag zorgen voor kinderen die verminkt geboren worden, konden de Amerikanen er niet achterkomen waar de Vietnamezen zich verstopt hadden. Mr. Bin was onze gids en hij had zelf meegevochten tijdens de oorlog. Dat maakte de tour enigszins nog interessant. Maar alle toeristen die hem moesten volgen waren wat minder. Geen groepjes van vijf, maar van minimaal twintig liepen over het terrein foto's te maken. En ja, daar waren wij ook schuldig aan. De mogelijkheid om te schieten voor één dollar per kogel hebben we overgeslagen, dat ging ons toch iets te ver.

Na de tocht over de Mekong, ons laatste toeristische uitstapje, gingen we naar onze laatste stop in Vietnam: Phu Quoc Island. Even lekker bijkomen van drie hectische weken reizen door Vietnam, waarin we veel gedaan en gezien hebben. Bijna elke avond lagen we vroeg in bed, omdat we zo versleten waren van alle nieuwe indrukken elke dag. Phu Quoc Island staat in de boekjes omschreven als één van de weinige onontwikkelde bountyeilandjes van Azie. En daar was niets over gelogen. Samen met de Duitse Robin die we op de boot hadden ontmoet, hebben we ons een paar dagen in het paradijs gewaand met ons bungalowtje op het strand, elke avond een zonsondergang en daarna verse vis op de barbeque, en de witte zandstranden. De laatste dag hadden we scootertjes gehuurd en zijn we op stranden geweest waar het leek alsof er nog nooit iemand gelopen had. Een mooie afsluiting van Vietnam. We hadden gehoopt dat we direct met een boot vanaf Phu Quoc naar Sihanoukville in Cambodja konden reizen. Helaas waren de geruchten niet waar en moesten we weer via het vasteland van Vietnam om naar Cambodja te gaan. Weer een avontuur op zich, maar dat zal ik bewaren voor mijn volgende blog!