Niemand vindt het leuk als de wekker gaat op zaterdag en al helemaal niet als het 7 uur 's ochtends is. Maar voor het eerst vond ik het helemaal niet erg. Ik lag toch al de halve nacht wakker van de zenuwen omdat ik dit weekend de jungle in zou gaan (heel wat voor iemand die ervan houdt haar nagels te lakken en haar haar te föhnen..). Twee weken geleden heb ik een dierenarts uit Denemarken ontmoet die in de board zit van onze stichting The Asian Elephant Foundation. Twee maanden per jaar is hij in Thailand om te kijken hoe het gaat met de Elephant Mobile Clinic die hij opgericht heeft. Dit is een team van dierenartsen die met name in het noorden van Thailand rondtrekken om kosteloos medische hulp te bieden aan olifanten. Heel brutaal vroeg ik of ik een keer mee mocht op expeditie. Helaas was dat niet mogelijk, maar hij zou kijken wat hij voor me kon betekenen. Nooit meer verwacht dat ik ooit nog iets zou horen, tot afgelopen vrijdag.

Ik hoefde alleen maar warme kleding en een extra paar sokken mee te nemen, voor al het andere zou het team zorgen. Ik denk dat vrijdagavond het woord jungle nog niet zo goed tot me doorgedrongen was, anders had ik me waarschijnlijk beter voorbereid (en mijn föhn thuis gelaten..;-). In het begin leek het allemaal nog wel mee te vallen. Onze truck passeerde een aantal olifantenkampen die ik eerder ook al had gezien, net als de vele bussen volgepropt met toeristen. De kleine teleurstelling verdween als snel toen ik na een uur rijden geen ander verkeer meer zag en de verharde weg plaats had gemaakt voor iets wat op een verharde weg moest lijken. Gelukkig ben ik niet wagenziek en was het een truck met four wheel drive. Maar na 2 uur kreeg ik het toch wel een beetje benauwd. De gedachte 'wat een prachtige natuur!' maakte langzaam plaats voor de gedachte 'wat als we autopech krijgen?'. Onze telefoons hadden geen bereik meer en toen de chauffeur niet zeker wist of het wel de goede route was, wilde ik het liefst weer omkeren naar de stad. Maar na een tocht van 3 uur zagen we iets wat op de beschaving moest lijken. Voor even kon ik weer opgelucht ademhalen. Met de nadruk op even, want in het dorpje dat leek op een dorpje in het Archeon, was geen olifant te bekennen. Wel zag ik de overblijfselen van wat ooit een brug was geweest in de rivier. Het was dus onmogelijk om verder te rijden. Mijn vermoeden werd bevestigd toen ik twee dorpelingen op motors uit het jaar nul aan zag komen rijden en ze vriendelijk wezen op de plek achterop de motor. Waar ik aan begonnen was, werd me toen langzaam duidelijk. Tot groot vermaak van de dierenartsen uiteraard. Ik zou wel als laatste gaan, kon ik nog even aan het idee wennen. Uiteindelijk heb ik mijn verstand op nul gezet en ben ik stoer achterop dat gammele apparaat gestapt. Ook hier geen wegen maar vooral veel modder en stenen. Vast heel leuk om te wandelen, maar als je achterop een motor zit en je rechts van je een diepe afgrond ziet, wordt het een ander verhaal. Na 15 minuten en veel schietgebedjes later was ik dan eindelijk op de plek van bestemming. Dacht ik. Of ik de laatste 10 minuten zelf wilde lopen? Uh, waarheen? Maar de motor was alweer omgekeerd. Ik ben nog nooit zo blij geweest om olifanten in de verte te horen. De dierenartsen waren al bezig met de controles toen ik het kamp bereikte. Bloed afnemen, vitamines inspuiten en medicijnen geven. Een beest van 3000kg een spuit geven is geen pretje. Je zou verwachten dat ze niets voelen door de dikke olifantenhuid. Maar zelfs het kleinste prikje voelen ze en dan is het verstandig om heel ver bij ze uit de buurt te blijven. De dierenarsten leveren enorm dankbaar werk. Ook de eigenaren van de olifanten zijn blij met de halfjaarlijkse controles, want een zieke olifant betekent geen inkomsten van toeristen. Olifanten in het wild zijn altijd beter af, maar dit is een goede manier om zeker te zijn van hun voortbestaan.

Maar goed dat ik niet alles van tevoren wist, want dan was ik misschien niet eens meegegaan. Het volgende dorp kon alleen bereikt worden door te raften. Niet in een degelijke boot, maar op een vlot van bamboe met aan het roer een Thai die twee koppen kleiner was dan ik. Een paar uur lang om de zo veel meter het geluid van een stroomversnelling horen zonder dat je deze nog ziet aankomen, is misschien leuk voor de avonturier maar ik zag de lol er niet van in. Daarbij zag het bruine water er ook niet heel erg aantrekkelijk uit. Na twee uur, een lijkbleke huid en natte sokken rijker, kwamen we gelukkig aan in het tweede Middeleeuwse dorpje. Er was geen warme douche helaas (hoe had ik het ooit durven denken?), een gat in de grond diende als toilet en een houten vloer als matras. Maar ik was de gelukkigste mens op aarde toen ik 's avonds met mijn Singha biertje bij het kampvuurtje naar gitaarmuziek zat te luisteren. De muggen nam ik zelfs voor lief, net als het gesnurk van de Deense arts, dat zo hard was dat het de geluiden van de jungle overstemde. Het relaxte leven van de familie in het dorpje werkte aanstekelijk. Het enige waar ze zich druk om hoeven te maken is eten, slapen en voor de dieren zorgen. Goed om te ervaren om een keer helemaal back to basic te gaan. Toch was ik maar wat blij toen ik vanmiddag weer het drukke verkeer in de stad zag en al het lekkere eten op straat rook.

Morgen gaat ook weer vroeg de wekker. We openen een winkel met onze replica's in een olifantenkamp. We moeten er vroeg zijn om de uitgebreide ceremonie bij te wonen. Monniken gaan de winkel om 9.19 uur inzegenen. Het cijfer 9 brengt geluk in het Boeddhisme. Als er daardoor veel olifanten verkocht zullen worden, sta ik graag vroeg op. Maar ik denk dat ik straks geen olifant meer kan zien!