Heb ik mezelf eindelijk lekker geinstalleerd op een inspirerende plek, The Writers Club & Wine Bar, met uitzicht op de Sunday Walking Market om te gaan bloggen, staat ineens de wereld stil. Het nationale volkslied knalt uit de luidsprekers en de mensen die ik voorbij zie schuifelen, stoppen uit eerbied voor de koning spontaan met lopen. Mooi volk, de Thai. Gaf mij weer 3 minuten extra om eens te bedenken hoe ik ga voorkomen dat deze blog de vorm aanneemt van een roman, zo veel heb ik de afgelopen 2 weken gezien en gedaan. Ik zal een poging wagen..

Als je hier voor olifanten werkt, moet je natuurlijk op zijn minst een keer de olifanten hebben bezocht. Nu zijn er niet veel meer in het wild over, in Thailand zo'n 2000, maar er zijn gelukkig genoeg mooie projecten die ervoor zorgen dat de beesten een fijn en dragelijk leven hebben. Eén van de projecten die Elephant Parade steunt is Soraida Salwala's FAE's Elephant Hospital. Soraida vangt in dit ziekenhuis olifanten op die op landmijnen zijn gestapt in Myanmar of olifanten die mishandeld zijn door hun Mahout. Indrukwekkende plek om te bezoeken. De olifanten worden goed verzorgd, maar je kunt zien en horen dat ze verdrietig zijn. Al liepen bij één olifant de tranen over zijn wangen van geluk in plaats van verdriet, omdat hij volgens zijn mahout het fijn vond om gezelschap te hebben. Niet voor mijn werk, maar als toerist, heb ik dit weekend ook olifantenkamp Baan Chang (olifantenhuis) bezocht. Ook hier worden olifanten opgevangen die mishandeld zijn, maar om de olifanten op te kunnen vangen en te verzorgen is er natuurlijk geld nodig. Ongeveer 1 miljoen Baht (bijna 24.000 euro) per maand voor 14 olifanten. Niet zo heel gek, als je bedenkt dat een olifant 300 kg eten nodig heeft en 60 liter water, per dag! Toeristen zijn dus hard nodig, anders krijgen ze het geld nooit bij elkaar. Je olifant eten geven, leren hoe je op de olifant een tocht door de jungle maakt en je olifant wassen, is iets onbeschrijfelijks. Weer op een hele andere manier indrukwekkend dus.

Van de jungle terug naar de beschaving zijn er alsnog heel veel olifanten te zien, voornamelijk op de Sunday Walking Market. Bijna elke marktkraam (niet echt een marktkraam, meer een kleedje op de grond met een stoeltje ernaast) verkoopt wel iets waar een olifant op staat. Lang niet zo mooi natuurlijk als de replica's die ze op mijn werk maken ;-). Deze week was het een gekkenhuis vanwege de start van Elephant Parade Singapore op 11-11-11. 162 kunstolifanten zijn gedurende 2 maanden door het hele centrum van Singapore verspreid. Een enorme organisatie is hieraan voorafgegaan. Hopelijk ga ik de parade binnenkort met eigen ogen zien. Ondanks de drukte en alle overuren die de productie deze week heeft gedraaid om de replica's te schilderen, zal je nooit zien of een Thai stress heeft. De term hoge bloeddruk kennen ze hier niet. Ze hebben een enorme relaxte werkhouding (zou Buddha daar iets mee te maken hebben?), wat voor mij weleens lastig is. In Nederland zijn we gewend om op elke e-mail binnen een uur een antwoord te krijgen. Hier kan ik gerust een paar dagen wachten of als ze je vraag niet begrepen hebben, sturen ze simpelweg niets terug. Toch ga ik er langzaam aan wennen. Het is minder efficient, maar chagrijnig zal je er niet snel van worden. Mede veroorzaakt natuurlijk door het heerlijke klimaat. Het is 13 november en ik loop op slippers. En in elke café, restaurant of park waar ik kom: ik heb altijd een plekje in de zon. Hoef je op een terras in Amsterdam echt niet te proberen als de zon zich voor het eerst laat zien in het voorjaar. Reden is dat de Thai de zon letterlijk haten. Ze willen zo 'wit' mogelijk zijn, omdat 'wit' hét schoonheidsideaal is hier. Vind ik helemaal niet erg.De hitte overdag zorgt ervoor dat de meeste activiteiten 's avonds plaatsvinden. Zo ook het Loy Krathong festival afgelopen week. Het Loy Krathong festival is te vergelijken met hoe wij Oud & Nieuw vieren in Nederland. Een week lang staat alles in het teken van vuurwerk, nog meer vuurwerk, parades, eten, nog meer eten en vooral heel veel gezelligheid. Zo heb ik afgelopen week op zijn Thais gegourmet met een aantal collega's en vrienden van vrienden (iedereen is welkom) en zijn we daarna naar de Mae Ping rivier gegaan om haar te bedanken voor alles wat ze geschonken heeft en tegelijkertijd sorry te zeggen, omdat de Thai de rivier overal voor gebruiken (wassen, schoonmaken, troep lozen etc.). Mooie gedachte en vooral bijzonder om mee te maken.

En dan al dat eten, het houdt maar niet op! Ergens wel oneerlijk, ze kunnen hier blijven eten en geen grammetje aankomen. Dat moet mij ook lukken, dus ben ik op een kookcursus gegaan. De kookcursus begon met inkopen doen op de markt. Vanaf het moment dat ik alle verschillende soorten groenten en fruit zag, wist ik al dat Thais koken me thuis nooit zou lukken zoals hier. Waar wij 1 soort Aubergine hebben, hebben ze er hier 5. Een goede tip is niet te lang blijven kijken naar het vlees, want dan vergaat spontaan je eetlust. Hoezo hygiene, alles verpakken en koelen? Niet aan denken, je mindset veranderen in 'alle producten zijn zo lekker vers' en het is allemaal prima te doen. Ik ga zelfs wennen aan het spicy eten, al zal ik nooit zo ver gaan als sommige Thai die het lekker vinden om zo spicy te eten dat ze ervan gaan zweten. Gelukkig is het niet alleen maar Thais eten wat de klok slaat. Genoeg tentjes die ook muesli en yoghurt als ontbijt serveren of een hamburger als avondeten. Fijn voor de afwisseling. Over eten gesproken.. ik ruik steeds meer eten om me heen en ik zie ook steeds meer mensen voorbij schuifelen op de markt met eten in hun hand. Mooi moment om af te sluiten. Tot de volgende update!