Als ik denk dat het niet gekker kan, gebeurt er wel weer iets waar mijn mond weer van openvalt. Heb je ooit eten besteld in het ene restaurant en dat geserveerd gekregen in de bar ernaast? Heb je ooit ijsblokjes gekregen in je bier? Of ijsblokjes gegeten als toetje? Heb je ooit iemand winterjassen zien verkopen in 35 graden? Of iemand een winterjas in die temperatuur zien dragen? Heb je ooit van iemand gehoord dat ze lange mouwen draagt in de auto omdat ze anders bang is dat ze al rijdend verkleurt? Heb je ooit ergens in een kantoor op blote voeten gelopen of heb je ooit mensen op de grond zien vergaderen? Heb je ooit vier mensen op een scooter zien zitten zonder dat ze aangehouden werden? Welkom in Thailand!

De ergste cultuurshock ben ik nu na een paar dagen al te boven. Het is heerlijk om niet alleen als toerist rond te lopen, maar volledig op te gaan in een vreemde cultuur en op plekken te komen waar ze nog nooit een farang hebben gezien. En een Thais ontbijt dat bestaat uit rijst, spicy saus en ondefinieerbaar vlees hoort daar ook bij (al heb ik vandaag gezondigd met een tosti). Vandaag ben ik voor het eerst zelf met het openbaar vervoer naar mijn werk gegaan. In Nederland niet heel bijzonder, maar hier is het een avontuur op zich. Er rijden taxi's, Tuk Tuks, motors, bussen, rode busjes, gele busjes en de laatste heb ik nodig om naar mijn werk te gaan. De chauffeurs spreken geen Engels, ze stoppen niet netjes bij een bushalte en een tijdschema hebben ze al helemaal niet. Je moet maar hopen dat ze voor je stoppen als je staat te zwaaien langs de kant van de weg en als je uit wilt stappen moet je geluk hebben dat je ongeveer weet waar je moet zijn. Vanochtend deed ik er nog 30 minuten over, vanavond 15 en ik betaalde geen 15 baht meer, maar 10. Ik boek dus al vooruitgang! En om mijn nieuwe burgerschap als Thai compleet te maken, heb ik een Thais mobiel nummer en een Thaise bankrekening. So far so good! De taal zal ik nooit leren en ze zullen me ook altijd raar aan blijven staren, helemaal als ik in de zon sta om bruin te worden (wat hier een doodzonde is), ook weiger ik voortaan gestold varkensbloed te eten, het blijft bij die ene keer toen me achteraf pas verteld werd wat ik aan het eten was, maar daarom zijn we gelukkig niet allemaal hetzelfde.

Mijn eerste werkweek heb ik overleefd. Het was enorm wennen, maar ik begin een beeld te krijgen van wat ik allemaal voor werk kan doen. Mijn collega's zijn heel erg lief en door met handen en voeten te praten, komen we een heel eind om elkaar te begrijpen. De jongen waarmee ik samenwerk is gelukkig Amerikaans. Morgen ga ik eindelijk de plek zien waar Elephant Parade ooit begonnen is: het olifantenziekenhuis van Soraida Salwala in Lampang. Hier leeft olifantje Mosha. Mosha heeft maar 3 poten, omdat ze ooit op een mijn is gestapt. Met behulp van een prothese heeft ze een geweldig leven en met het geld dat door Elephant Parade opgehaald wordt, wordt onder andere de prothese van Mosha betaald. Nobel doel toch? Verder ga ik dit weekend voor het eerst de toerist uithangen door lekker veel foto's te maken in de stad, van alle tempels (mam, hier zijn driehoekjes op de kaart geen campings, maar tempels), en van alle andere dingen waar mijn mond elke dag weer van openvalt.

Happy Friday (how the Thai would say it)!