Twee weken geleden was het dan zo ver. De grote reis kon beginnen. We zijn maar gelijk met het armste land van Zuidoost-Azie begonnen: Laos. Dan kan het daarna alleen maar (nog) beter worden. Het is zelfs één van de armste landen ter wereld en duidelijk nog een ontwikkelingsland, waar een pakje sigaretten 50 eurocent kost, waar bamboehutjes voor huizen door moeten gaan, waar koeien en kippen op straat lopen, waar overdag vaak de elektriciteit uitvalt, waar geen enkele McDonald's te bekennen is, waar ze bijna overal een rekenmachine gebruiken in plaats van een kassa, waar ze geen of slecht asfalt hebben en waar elke backpacker minstens één keer te maken krijgt met een abonnement op de wc. Terug in de tijd dus.

Maar ik ben positief verbaasd over hoe snel de Laotianen het land weer opgebouwd hebben, als je je bedenkt dat de oorlog pas in 1975 beeindigd is en dat het land pas sinds de jaren 90 open is voor toeristen. Laos wordt ook wel het land van de miljoenen olifanten genoemd, maar het is eerder het land van de miljoenen bommen. Met ongeveer 90 miljoen bommen is Laos het ergste gebombardeerde land ter wereld. Je zou denken dat de Laotianen verbitterd zijn door de oorlog. Het tegenovergestelde is waar. De mensen glimlachen bijna allemaal en komen een stuk minder hard over dan de gemiddelde Thai. Wel beschouwen ze ons als wandelende miljonairs. Als we 1.000.000 KIP pinnen, is dat voor ons maar 100 euro. De helft daarvan is het gemiddelde maandinkomen van de Laotiaan. En daarvoor moeten ze echt heel hard werken. Je moet dus wel opletten dat ze je niet oplichten. Al geef ik ze geen eens ongelijk.

Vanaf Chiang Mai was het drie dagen reizen naar Luang Prabang, onze eerste stop in Laos. Van de drie dagen zaten we er twee op de slow boat. Slow werd wel heel erg letterlijk genomen, want beide dagen zaten we gemiddeld 8 uur op de Mekong rivier. Een prachtige tocht omgeven door een natuur, zoals ik die nooit eerder gezien heb. We zagen dorpjes die waarschijnlijk geen naam hebben en slechts bestaan uit een paar houten hutjes, ouders die hun kinderen aan het wassen waren in de rivier en veel wilde dieren. Helaas geen olifanten. We hebben overnacht in het plaatsje Pakbeng, één lange straat met maar liefst één bar en wat kleine restaurantjes en winkeltjes. Een dorpje waar backpackers alleen komen om een nachtje te slapen en waar verder niet veel te doen is. Ik vraag me af waar de inwoners van moeten leven als er geen toerisme is.

De volgende dag ging de boottocht weer verder. Iets minder comfortabel door de houten vloer die als stoel diende en iets voller omdat ze niet echt moeilijk deden over een backpacker meer of minder op de boot. Het was wel een gezellige tocht. We hebben veel leuke mensen ontmoet waar we tot op de dag van vandaag samen mee hebben gereisd. Voornamelijk Nederlanders. We zijn zo'n klein land, maar je komt ze werkelijk overal tegen. Nederlands is niet langer de geheime taal van deze wereld. Je moet echt wel oppassen wat je tegen elkaar zegt.

's Avonds kwamen we aan in Luang Prabang en daar zijn we vier nachten gebleven. Dat deze stad op de werelderfgoedlijst van UNESCO staat, begrijp je als je er rondloopt. Er staan mooie koloniale huizen, prachtig versierde tempels en de stad heeft een mooie ligging aan de Mekong rivier. Laos is duidelijk een Franse kolonie geweest. Op elke hoek van de straat kun je baguettes eten en alle straatnaambordjes zijn in het Laotiaans en het Frans. 's Avonds sluit alles al om 23.30 uur. In Nederland begint het dan vaak allemaal pas. De reden hiervan is dat Laotianen vroeg naar bed gaan, omdat ze elke dag 5 uur op moeten staan om de monniken eten te geven. Deze activiteit heb ik maar even overgeslagen. Het enige dat je na 23.30 uur kunt gaan doen is bowlen buiten de stad. Hier brengt elke Tuk Tuk chauffeur je graag naartoe. Beetje jammer dat elke Tuk Tuk chauffeur vraagt of je marihuana van ze wilt kopen, de negatieve kant van de invloeden uit het westen.

Onze volgende stop was het plaatsje Vang Vieng. De tocht met het busje ernaartoe was heftig, zowel qua rit als qua omgeving. De wegen zijn bijna niet geasfalteerd in Laos. Ik was blij dat de banden van het busje het tot het einde volhielden. We reden door de bergen, wat erg mooi was, maar heftig om te zien omdat de armoede buiten de steden zo enorm groot is. Best tegenstrijdig om daar met een grote sneltreinvaart langs te rijden om vervolgens in het volgende stadje feest te gaan vieren. Want dat is wat elke backpacker in Vang Vieng komt doen. Het lijkt het Salou van Azie wel. Ik voelde me er wel een beetje te oud voor, maar je moet het een keer gedaan hebben als je er bent: Tuben. De grootste attractie van de stad. Met een band de rivier af en stoppen bij barretjes om buckets te drinken. Van het tuben zelf komt vrij weinig, omdat de meeste mensen bij de eerste barretjes blijven hangen. Het was erg leuk om een keertje te doen, maar om er nou weken te blijven te hangen zoals sommige backpackers doen? Nu zijn we niet alleen maar aan het zuipen, maar hebben we ook al veel andere activiteiten gedaan, zoals kayakken, caven (in een tube door het ijskoude water van een grot met een lamp op je hoofd, doodeng), en luchtballonvaren (echt schitterend!) over Vang Vieng.

Na vier nachten in Vang Vieng zijn we nu sinds vrijdag in de hoofdstad Vientiane. Ook wel bekend als de saaiste hoofdstad ter wereld en dat kan ik beamen. Met maar 300.000 inwoners is het ook niet echt een hoofdstad te noemen. Het lijkt wel alsof de ontwikkeling hier tot stilstand is gekomen. Hier geen bamboehutjes, maar wel enorm veel gebouwen die nog in de houten steigers staan en nooit af zijn gemaakt. Er zijn heel veel leuke Franse bakkertjes en restaurantjes, maar alles lijkt wel verlaten. Het is in ieder geval niet druk voor het hoogseizoen. De stad heeft een prachtige grote promenade aan de bijna opgedroogde Mekong rivier, maar er gebeurt niet heel veel. Behalve dan de markt die er elke avond staat.

We moeten hier tot woensdag blijven, omdat ons visum voor Vietnam pas vanaf 15 februari geldig is. Nou klinkt moeten best negatief, maar ik vind het eigenlijk helemaal niet zo erg om het even lekker rustig aan te doen. 'Rustig aandoen? Waarom? Je bent toch op reis en je hebt toch hele dagen niks te doen?' Reizen is best intensief kan ik je vertellen. Backpack inpakken, backpack uitpakken, backpack inpakken, niet dezelfde fout maken om de backpack weer helemaal uit te pakken, korte nachten maken door een slecht matras, Laotianen die om 5 uur wakker worden, of door een abonnement op de wc, vervolgens 7 uur opstaan om acht uur lang op een boot te zitten of zes uur lang over een hobbelige bergweg te rijden, kost aardig wat energie. Maar daar krijgen we nu al zo ongelooflijk veel voor terug, dat het alles meer dan waard is. Cliché maar waar, een land als Laos zet je weer even met beide benen op de grond en laat je inzien hoe goed wij het in Nederland wel niet hebben. Reizen werkt nu al verslavend. Het is leuk om elke keer weer de Lonely Planet erbij te pakken om te lezen wat de volgende stad te bieden heeft. Nu op naar onze volgende bestemming: Hanoi, in het noorden van Vietnam.