Ik ben nooit erg goed geweest in afscheid nemen. Het is zwaar beladen en hier is het bovendien erg ongemakkelijk. Een knuffel geven is niet gepast en bij drie zoenen blijft de derde meestal in de lucht hangen. Maar groeten op zijn Thais met de handen tegen elkaar gevouwen is ook weer zo formeel. Het zorgde op mijn werk in ieder geval voor een paar grappige situaties. Vandaag was het mijn laatste werkdag. Ik werd door mijn collega's getrakteerd op een heerlijke lunch en ik moest beloven om contact met ze te houden. Best een loze belofte. Tegen hoe veel mensen in je leven zeg je dat wel niet en met hoe veel mensen heb je daadwerkelijk nog contact? Precies. Maar het zorgde er wel voor dat het afscheid wat luchtiger was. En sommige collega's ga ik zeker nog wel zien. Michael is verhuisd naar Phnom Penh in Cambodja, dus Edwin en ik zien hem al over een paar weken. Mede dankzij Michael heb ik een leuke tijd gehad bij Elephant Parade. We hebben veel samengewerkt, leuke acties en promoties bedacht voor de webshop en de social media en ook na werk zijn we veel met elkaar opgetrokken. Ook met mijn general manager Nipapat heb ik een leuke tijd gehad. Ze was één van de weinige Thai op mijn werk die Engels sprak en ze heeft me veel bijgebracht over de Thaise (werk)cultuur. Marc Spits, de oprichter van Elephant Parade, woont deels in Frankrijk en deels in Chiang Mai. Hij was de laatste tijd weer veel op kantoor in Chiang Mai. Ook van hem heb ik veel kunnen leren. Met zijn 75 jaar werkt hij nog steeds elke dag, niet te geloven toch? Ik ben blij dat ik terug kan kijken op een leerzame periode.

Mijn tripjes naar Singapore waren ook erg leuk. De laatste keer moest ik naar Singapore om een groep Nederlanders te begeleiden die op uitnodiging van Elephant Parade een reis maakten naar Singapore en Chiang Mai. Zo was ik ineens een paar dagen reisleidster. De groep bestond uit twee Limburgse dames, moeder en dochter, waarvan de moeder Elephant Parade Heerlen heeft georganiseerd en vier Rotterdammers, waaronder Gerard Cox. Als je met hem een paar dagen door moet brengen, is dat absoluut geen straf. Of het nou 6 uur in de ochtend was op het vliegveld van Singapore of dat we in 35 graden een tour langs alle olifanten in de stad maakten, Gerard liet geen moment onbenut om iedereen te entertainen met zijn moppen of zangkunsten. Na drie dagen kwam de groep naar Chiang Mai, waar ik ze weer opving op het vliegveld. In Chiang Mai heb ik ze meegenomen naar het olifantenziekenhuis. Bij de aanblik van Gerard was, zoals hij het zelf mooi zei, één van de zieke olifanten snel weer bij zijn positieven. En daar hoort natuurlijk een leuk filmpje bij: http://www.youtube.com/watch?v=eQnqP1fcCB4

Elephant Parade Singapore is inmiddels afgelopen. Helaas hebben de kunstolifanten op de veilingen niet het geld opgebracht wat ze hadden verwacht. Het is erg lastig gebleken om een kunstexpositie te organiseren in een onbekend werelddeel. Singaporezen zijn harde zakenlui en het netwerk wat je in eigen land als organisatie wel hebt, ontbreekt in een land waar dat allemaal opgebouwd moet worden. Waar de volgende exposities zullen zijn is nog onbekend. Het zou mooi zijn als ze wel doorgaan in Azie, want dat is tenslotte de meest voor de handliggende plek om je in te zetten voor de Aziatische olifant.

Ook heb ik vorige week afscheid genomen van de dames die de kunstgallerie The Colour Factory in het centrum van Chiang Mai runnen. Hier verkopen ze onder andere de replica's van Elephant Parade. Eén van de dames is Miguel La Salle. Zij ontwerpt prachtige designtassen. In haar nieuwste tassencollectie zit een tas die ze naar mij vernoemd heeft. Ik mocht er eentje uitzoeken, als dank voor mijn hulp bij het opstarten van hun tweede winkel in een olifantenkamp. Dus zodoende ben ik nu de trotse eigenaar van de Esmee bag.

Ik ga Chiang Mai wel missen, heb hier toch drie maanden gewoond. Maar ik kijk er ook enorm naar uit om vanaf morgen bijna vier maanden lang geen dagelijkse routine meer te hebben, geen wekker meer te hoeven zetten, andere landen te zien en per dag te bekijken waar we zin in hebben. Heerlijk toch?

Dit weekend hebben we al een voorproefje gehad in Pai, 163 km ten noorden van Chiang Mai. Met een busje zou de tocht drie uur duren, maar ik ben er inmiddels al achter dat je daar altijd gerust minimaal een uur bij kan rekenen. 762 bochten, die ik overigens niet zelf heb geteld maar wat op een ansichtkaart stond, en een misselijk gevoel verder, kwamen we aan in het hippie dorp. Met maar twee stoplichten in het hele dorp was het echt even een stap terug van Chiang Mai. Lekker in de bergen, ver weg van alle uitlaatgassen en drukte. Al was het wel iets drukker dan normaal vanwege een driedaags reggae festival. Eenmaal gesetteld in ons Happy House hostel, gingen we het dorpje in om een scooter te huren. De scooter werd een fiets, want in het hele dorp waren geen scooters meer te huur. Na drie maanden niet gefietst te hebben, was ik als een kind zo blij met mijn tweewieler. Met onze Israelische vriend uit het hostel en een jongen die we al in Chiang Mai ontmoet hadden, zijn we de boel gaan verkennen. Die middag hebben we onder andere een mooie tempel bezocht met uitzicht over de vallei waar Pai in ligt. Toen ik dat zag moest ik aan Oostenrijk denken, niet wetende dat het 's nachts ook daadwerkelijk net Oostenrijk was. Niet qua sneeuw, maar wel qua temperatuur. Van 30 graden overdag kelderde de temperatuur naar 5 graden toen de zon eenmaal niet meer scheen. We wisten wel dat het kouder zou zijn dan in Chiang Mai, maar we hadden er niet op gerekend dat onze tenen eraf zouden vriezen. De volgende dag hebben we voor het reggae festival maar even veel attributen gekocht en geleend en buckets gedronken om onszelf warm te houden. Ik kan geen No Woman No Cry meer horen, maar leuk was het zeker! Op een plek waar je het niet zou verwachten, kom je ze juist tegen: Nederlanders. En niet zo weinig ook. We hebben heel veel leuke mensen ontmoet. Een aantal van hen zullen we tijdens onze reis weer gaan tegenkomen, omdat ze dezelfde route doen als wij. Tuben in Vang Vieng belooft nu al één groot feest te worden. Nadat we na het festival nog een paar liedjes gezongen hadden in de Thaise karaokebar naast ons hostel (nou ja, van zingen was niet echt sprake meer), zijn we gaan slapen in onze vrieskist. Want echt geisoleerd was onze kamer niet. Mocht ik heimwee hebben naar Nederland, dan was het na de koude nachten in Pai wel weer over.

Vanavond is onze laatste avond in Chiang Mai. Het inpakken van mijn backpack wordt nog een hele uitdaging. Ondanks dat ik al een doos met spullen naar huis heb gestuurd, heb ik nog veel meer spullen verzameld de afgelopen 3 maanden. Maar de kunst van het weggooien krijg ik de aankomende weken denk ik snel onder de knie, want ik heb geen zin in een hernia. Onze eerstvolgende stop is Luang Prabang in Laos. We pakken vanaf de grens de slowboat, een tocht van drie dagen. Het plan is om ongeveer twee weken in Laos te blijven, want ons visum voor Vietnam is vanaf 15 februari geldig. Maar plannen zijn er om weer van af te wijken. Eerst maar eens gaan genieten. Tot de volgende update!